سهراب سپهری من به آغاز زمین نزدیکم. نبض گلها را میگیرم. آشنا هستم با، سرنوشت تر آب ، عادت سبز درخ

منم پیمان همان شاعر کورش
مم پیمان همان عاشق زرتشت
کسی از مرز و بوم تخت جمشید
زنم بدخواه کورش را به یک مشت

و خدایا من دراین بندر غمگین و خموش فقط این را خواهم
که یه روزی برسه منو خوشبختی و یک دختر زیبا باشیم